Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Verkið er staðsett á íþróttahúsinu við Austurberg.Listaverk Errós er útfært á tvær byggingar í Breiðholtinu, annars vegar á íþróttamiðstöðina Austurberg og hinsvegar á gafl fjölbýlishúss við Álftahóla. Saman mynda verkin Réttlætisgyðjan og Frumskógardrottningin eina heild. Verkið er byggt á samklippi úr teiknimyndasögum sem listamaðurinn hefur fundið og skeytt saman í nýja mynd. Við Álftahóla er veggmyndin af Réttlætisgyðjunni máluð á sjö hæða fjölbýlishús sem er u.þ.b. tuttugu metrar á hæð og fjórtán og hálfur metri á breidd. Við gerð verksins var leitað til sérfræðinga frá málaradeild Tækniskólans sem notuðu gamla aðferð við að yfirfæra litlar myndir á risastóran vegg. Efri hluti verksins sést víða að en neðri hlutinn er hálffalinn í húsasundi. Hann sýnir Frumskógardrottninguna og er síðan endurtekinn á vegg við íþróttamiðstöðina Austurberg, þar sem hann sést mun betur. Þar er myndin sett upp með sérframleiddum keramikflísum. Gaman er að fara á milli og bera saman myndirnar og ólíka tækni við framsetningu þeirra. 

Þegar áhorfandi stendur á hvíta kassanum er manneskjan eins og stytta á stöpli sem aðrir horfa á. Síðan stingur maður höfðinu ofan í gatið og horfir í kringum sig. Þar er hulinn heimur sem aðeins einn getur notið í einu. Kannski er verið að minna mann á að stundum þarf að hafa dálítið fyrir því að njóta einstakrar upplifunar? 

Arna Valsdóttir vinnur með samruna hljóðs og myndar og verk hennar eru oft sambland af tónlist, gjörningi og myndvörpun í rými.

Daði Guðbjörnsson hefur farið ótroðnar slóðir í listsköpun sinni og tileinkað sér sérstæðan og persónulegan stíl. Hugmyndir, tákn og tilvitnanir eru honum óþrjótandi viðfangsefni.

Verk Errós endurspegla óseðjandi aðdáun hans á myndum, ástríðu sem hann deildi með samtímamönnum sínum. Verkið var unnið með því að endurnýta vélrænar klippimyndir hans (úr Meca-farði-röðinni) ásamt prentuðum myndum sóttum í líffærafræðiplötur, málverk og fleira. Hins vegar eru sumir þættir þess, svo sem handleggir og hendur fígúranna, ímyndaðir og ekki byggðir á fyrirliggjandi myndum. Verkið tilheyrir röðinni Matarlyst er glæpur, þar sem fjallað er um þráhyggju samfélagsins fyrir mat og áráttukennda neyslu. Hér er neyslan bæði bókstafleg – þar sem matur á borð við ávexti, fisk og jafnvel hund birtist – og menningarleg. Titill málverksins vísar sérstaklega til líf-vélrænu fígúrunnar neðst til vinstri, sem sést gleypa póstkort með mynd af hinu fræga Markúsartorgi í Feneyjum. Póstkort og önnur miðlunartól, svo sem bækur og veggspjöld, gera myndum kleift að dreifast um allan heim og öðlast fjöldadreifingu. Þetta á sérstaklega við um myndlist, sem fólk nýtur oftast í gegnum eftirmyndir, eins og endurreisnarmálverkið Portrait of an Old Man and a Boy (1490) eftir Domenico Ghirlandaio, sem Erró vísar til í verkinu. Að auki undirstrikar myndavélin (eða ljósmyndabúnaðurinn) mikilvægt hlutverk sitt við að fanga myndir og miðla þeim, og dregur þannig fram yfirgnæfandi mikilvægi sjónarinnar í samtímanum.

Helgi Þorgils hefur skapað persónulegan táknheim þar sem nokkurs konar sjálfsmynd er sett í margháttað samhengi. Manneskjan er gjarnan nakin innan um gróður, dýr og fugla eða í stellingum sem kallast á við þekkt minni úr listasögunni. Helgi Þorgils yfirfærði myndheim sinn í skúlptúr á sýningu í Gerðarsafni árið 2013 þar sem sjá mátti m.a. þennan gosbrunn. Í verkinu og í tveimur skissum að því má sjá hvernig mannslíkami blandast sel og svani. 

Málverk Huldu Vilhjálmsdóttur eru unnin með líflegri teikningu, djörfu litavali og frjálslegum pensilstrokum. Þau eru nær alltaf fígúratíf og sýna manneskjur, innanstokksmuni eða fyrirbæri í náttúrunni. Þau vekja hugleiðingar um tilfinningalegt og sálrænt ástand, bæði í vali á myndefni en líka í þeirri tjáningarríku aðferð sem listamaðurinn beitir. 

Mandarína eftir Davíð Örn var kærleikskúla ársins 2014.Appelsínugul kringla... sem brotnar í báta. Börkur sem ilmar, appelsínugulur eða grænn. Innihaldið ríkt, minningin um síðustu sterk. Þessi mandarína bragðast ekki vel, en hún brotnar í báta. - Davíð Örn Halldórsson

Verk Ásdísar var upprunalega hluti af innsetningu í A-sal Hafnarhúss en það má aðlaga ólíkum aðstæðum hverju sinni sem það er sýnt. Ásdís endurnýtir eldra efni og skeytir því við nýtt þannig að myndheimur hennar verður að einni órofa heild. Undirstaðan er gjörningur og texti sem síðan fara í gegnum úrvinnslu í upptöku. Efni og rými bætist þar ofan á sem mismunandi lög þangað til hinni línulegu framvindu vídeós og texta er kollvarpað. Ásdís bregður sér í ýmis gervi og styrkja þau enn afbygginguna sem á sér stað í verki hennar.

Þegar Erla málar verk fylgir hún fyrirfram mótaðri aðferðafræði og leikreglum. Hún leitar til fólks í kringum sig og falast eftir fyrirmælum, hugmyndum og verkefnum sem hún síðan uppfyllir eftir þar til gerðu ferli. Stundum einsetur hún sér að fylgja eigin fyrirmælum sem hún setur saman nánast af handahófi. Hún leitast síðan við að mála sem raunsannasta mynd með öllum þeim tæknilegu og fagurfræðilegu aðferðum sem henni eru tamar. 

Safneign