Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Erró - cinematography - Important documents of modern arts (Grimace, Meca-Make up, Mary Monstres, Faces, Stars, Chronologie Erró er les 1000 masques)

Grettur

Án titils

Nýárið

Jólagleði

Gleðileg jól

1. Surrealisten Ausstellung

Ferró - First show U.S.A

Tears for Two

Verk Errós endurspegla óseðjandi aðdáun hans á myndum, ástríðu sem hann deildi með samtímamönnum sínum. Verkið var unnið með því að endurnýta vélrænar klippimyndir hans (úr Meca-farði-röðinni) ásamt prentuðum myndum sóttum í líffærafræðiplötur, málverk og fleira. Hins vegar eru sumir þættir þess, svo sem handleggir og hendur fígúranna, ímyndaðir og ekki byggðir á fyrirliggjandi myndum. Verkið tilheyrir röðinni Matarlyst er glæpur, þar sem fjallað er um þráhyggju samfélagsins fyrir mat og áráttukennda neyslu. Hér er neyslan bæði bókstafleg – þar sem matur á borð við ávexti, fisk og jafnvel hund birtist – og menningarleg. Titill málverksins vísar sérstaklega til líf-vélrænu fígúrunnar neðst til vinstri, sem sést gleypa póstkort með mynd af hinu fræga Markúsartorgi í Feneyjum. Póstkort og önnur miðlunartól, svo sem bækur og veggspjöld, gera myndum kleift að dreifast um allan heim og öðlast fjöldadreifingu. Þetta á sérstaklega við um myndlist, sem fólk nýtur oftast í gegnum eftirmyndir, eins og endurreisnarmálverkið Portrait of an Old Man and a Boy (1490) eftir Domenico Ghirlandaio, sem Erró vísar til í verkinu. Að auki undirstrikar myndavélin (eða ljósmyndabúnaðurinn) mikilvægt hlutverk sitt við að fanga myndir og miðla þeim, og dregur þannig fram yfirgnæfandi mikilvægi sjónarinnar í samtímanum.

Nærst á San Marco

Jarðarberið / The Strawberry

Árið 1963 einkenndist af ákafri tilraunastarfsemi Errós. Í verkum sínum dró hann úr og útrýmdi jafnvel alveg öllum vélrænum tilvísunum og sneri sér í staðinn að annars konar myndum. Hann endaði á því að byggja málverk sín eingöngu á fundnu myndefni, eins og í Geómetrísk matarlyst. Þar stillir hann upp ýmsum sögulegum persónum að viðbættum apa sem allar gleypa í sig abstraktmálverk eftir Robert Delaunay, Auguste Herbin, Kazimir Malevich, Olle Bærtling, Richard Mortensen og Jean Dewasne. Fjórum árum eftir The School of New-Par-Yorkis lýsir Erró enn yfir vanþóknun sinni á abstraktmálverkinu og talar fyrir fígúratífri list, en þó fígúratífri list nýrra forma og efnistaka, í takti við samtímann. Þetta var sannfæringin sem lá að baki yfirlýsingunni í Morgunblaðinu 27. nóvember 1963, þremur vikum fyrir fyrstu ferð Errós til Bandaríkjanna: „Ég er þeirrar skoðunar að í listum verði maður að hefja sína eigin „öldu“ eða hreyfingu“ […]. Dagar figuratífrar og og abstrakt listar eru liðnir. Allt hefur verið sagt, allt hefur verið gert, og þessháttar myndir eru orðnar akademískar. Þær ættu að hverfa, og það er einmitt það sem er að gerast.“

Geómetrísk matarlyst

Karl og kona (leikin af Jacques Higelin og Dominique Grange) standa andspænis vélrænum heimi sem þau reyna án árangurs að flýja. Myndin er óháð og táknræn útskýring á því sem kalla mætti firring mannsins frá sinni eigin sköpun – vélinni. Erró, sem var listrænn stjórnandi myndarinnar, bjó ekki einungis til alla „mecha“ leikmynd og búninga myndarinnar, hann lék líka í einu atriði nokkurs konar vélmenni í sérhönnuðum búningi sem hélt ræðu yfir hópi vél-mannblendinga. Erró fann allt efni sem notað var í myndinni á flóamörkuðum í París og á nálægum ruslahaugum. Skúlptúristarnir Philippe Hiquily og  Jean Tinguely veittu honum tækniráðgjöf um hvernig ætti að vinna með málm.

Safneign

Erró

Verk