Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Madame Picabia

Anti-Procès

Bílaklessarinn

Pression J.J. Lebel (Þrýstingur J.J. Lebel)

Án titils

(Fuglasöng)

Þetta and-rasíska verk er tileinkað Nínu Thoeren, vinkonu Errós, en henni var nauðgað og hún síðan myrt í Los Angeles árið 1960. Sökudólgurinn var svartur biblíusölumaður. Hér tvinnast saman kynferði og kynþættir en með því er vísað til þeirrar framtíðardraumsýnar að hvort tveggja leysist upp. Um þetta sagði listamaðurinn: „Syrpa fimmtíu teikninga af pörum sem teiknaðar voru á tveggja mánaða tímabili var höfð til hliðsjónar við vinnuna að málverkinu. Myndbyggingin hvílir á fjórum líffærafræðilegum teikningum af hryggjarsúlu sem speglast á mishverfan hátt (varpað á strigann með skuggamyndavél). Hjartað fyrir miðju málverkinu er í fjórum hlutum; einn er hvítur, annar svartur, enn einn gulur og einn rauður. Þessum fjórum litum er blandað saman á gjörvöllum myndfletinum en litirnir vísa í helstu kynþætti mannkynsins.“

Abolition des Races / Pour Nina Thoeren (Afnám kynþáttanna / Fyrir Nina Thoeren)

Þetta verk er klippimynda-málverk, þ.e.a.s. málverk sem unnið er út frá klippimynd. Erró fann upp þessa tækni í París árið 1959. Þannig bjó hann til um hundrað klippimyndir með myndum sem hann valdi í tæknitímaritum og vinsælum blöðum en þessi aðferð var mjög í hávegum höfð hjá dadaistum og súrrealistum. Hann klippti út myndir úr blöðum eins og L’Usine nouvelle, Life, Elle og Marie-Claire og notaði þær í vélklippimyndirnar Méca-Make-Up (Vélförðun) en þar er vélum og vélarhlutum blandað saman við ýmis líffæri úr mannslíkamanum. Hann valdi síðan úr þessum klippimyndum nokkrar myndir sem hann notaði sem fyrirmyndir að málverkum í syrpunni Vélförðun en Píanó-munnur er mjög gott dæmi um þau verk. Þessi syrpa tengist því þema sem er kjarninn í listsköpun Errós á þessum árum – hinu vélræna í mannlegri tilveru.

Safneign

Erró

Verk