Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Innsetningin Future Cartography XI samanstendur af þremur landakortum sem sýna afmörkuð strandsvæði í þremur heimsálfum. Eitt kortanna sýnir Bangladesh við Bengalflóa, þéttbýlasta svæði jarðar, ásamt aðliggjandi ströndum Indlands og Myanmar. Annað kort sýnir austurströnd Norður-Ameríku við Atlantshafið, og hið þriðja sýnir suðvesturhluta Íslands. Við gerð kortanna styðst Rúrí við gögn úr alþjóðlegum gagnagrunnum, m.a. gervihnattamælingar, til að draga fram hugsanlega framtíðarsýn þar sem hækkandi sjávarborð mótar strandlínur landa. Kortin sýna þær breytingar sem gætu orðið um allan heim ef Suðurskautsísinn, Norðurskautsísinn, Grænlandsísinn og allir fjalljöklar heims bráðna vegna yfirstandandi loftslagshamfara. 

Verkið er búið til úr ljósmynd sem listakonan tók af fossi. Þessi foss er ekki lengur til, því hann hvarf þegar ákveðið var að virkja ána til raforkuvinnslu. Þegar áhorfandinn nálgast verkið kviknar á teljara sem setur af stað tætara. Smám saman tætist myndin upp og eyðileggst. Í verkinu fjallar Rúrí um flókin tengsl manns og náttúru.

Rúrí hefur varið drjúgum hluta ferils síns í þemu tengt umhverfi, vatni og fossum. Í verkum sínum beinir hún meðal annar sjónum að áhrifum vatnsaflsvirkjana. Hún aðhyllist náttúruvernd og er hugsi yfir þeim breytingum sem verða í ágangi manns á náttúruna. Verk þetta heiðrar minningu Sigríðar frá Brattholti, bóndadóttur sem gjarnan er sögð fyrsti náttúruverndarsinninnhér á landi. Hún barðist fyrir vernd hins glæsilega Gullfoss sem hugmyndir voru uppi um að virkja snemma á 20. öld.

Verkið er staðsett í Grasagarðinum í Laugardal.Grunnhugmynd verksins byggist á tengingu við náttúruöflin á Íslandi. Hægt er að líkja verkinu við jörð sem rifnar svo sprungur og gjár myndast. Vatn safnast í gjár, frýs í glufum og klýfur í sundur björg. Listaverkið stendur að hluta til upp úr og að hluta til niður í jörðina og myndar gjá en einnig breiðir hluti þess úr sér á yfirborðinu. Vatnsrennslið er síbreytilegt líkt og í náttúrunni þannig að ásýnd verksins breytist stöðugt og hljóðið sem berst frá verkinu einnig vegna mismunandi þrýstings í vatnsbununum.

Verkið er staðsett við Háskólabíó og er í eigu Háskóla Íslands.Verkið, sem líkir eftir stuðlabergi, er eins konar innsetning og er unnið úr sérblandaðri steinsteypu og steindu gleri sem er lýst upp að innan. Fjórir misháir stuðlar standa í þyrpingu og mynda verkið og er lægsti stuðullinn í hæfilegri hæð til að þar sé hægt að tylla sér niður. Stuðlarnir vísa til stoða menningar okkar, í samfélagi sem og í bókmenntum og ljóðum. Jafnframt er í þeim tilvísun til forms nýbyggingar Háskólabíós, en tilurð verksins tengist henni. Landsbankinn gaf Háskóla Íslands verkið árið 1990.

Safneign

Verk