Erró

Eftir vélræna skeið sitt (1958–1963), þar sem Erró skapaði grímur og aðra leikmuni fyrir kvikmyndina Vélkonsert fyrir klikkunina, eða Hin klikkaða vélmyndbreyting, vann hann aðeins örfá samsetningarverk á völdum tímum á ferli sínum. Árið 1969 gerði hann tilraunir með snúningsaðferðir í verkaröðinni Snúningsmálverk, sem byggð var á klippimyndum. Þar skar hann einfaldlega út eina eða fleiri hringlaga sneiðar úr endurprentuðum málverkum, hreyfði þær ekki úr stað en sneri þeim. Sama ár beitti hann svipaðri nálgun í þrívídd, í höggmyndum. Hann fann tvær gifsstyttur af Beethoven í verslun í París – styttu af þeirri gerð sem gjarnan eru notaðar til æfinga í listasöfnum – og skar þær í þrjá hluta. Hann snéri miðhlutanum, sem varð til þess að andlitin röskuðust, og skapaði nýja, brenglaða mynd. Þetta ruglandi en gáskafulla verk er lúmsk skopstæling á sundurgreiningu kúbismans og brotakenndri sýn á veruleikann. Á þessum tíma var Erró djúpt sokkinn í ólík form niðurbrots, hann var meðvitað að ögra ríkjandi hugmyndum, endurmeta menningarleg viðhorf og draga í efa hvernig fjölmiðlar og listasagan sjálf túlka sögulegar persónur og tákn valds og yfirráða.