Erró

Málverk Errós frá 1959 til 1962 endurspegla sterkt samband við raunveruleikann. Þótt sumir þættir séu ímyndaðir byggja margir á heimildum, tilvitnunum og nákvæmum vísunum, sem mynda ramma utan um skapandi ímyndunarafl hans. Í leit að dýpri tengingu við áþreifanlegan heim tók Erró ljósmyndir af umhverfi sínu og notaði þær sem grunn að sumum málverkum sínum. Þessi nálgun sést skýrt í hliðarandlitsmyndum hans frá 1961–63, þar sem hann fyllti útlínur höfuðsins með litlum fígúrum. Meðal þessara andlitsmynda eru menntamenn úr nánasta umhverfi hans, þar á meðal listfræðingurinn Robert Lebel og ljóðskáldið Alain Jouffroy, sem báðir tengdust súrrealismanum. Hann málaði einnig sjálfsmynd – sem var sjaldgæft þar sem hann forðaðist jafnan að beina kastljósinu að sjálfum sér eða vísa til einkalífsins. Tilgangur hans með þessum höfuð-myndum var að gera sýnilega gnótt og kraft mannshugans. Hann beitti flóknum vef af taugum, æðum og hringsnúnum fígúrum til að skapa myndbyggingu sem tjáir kraftmikla orku vitsmunalegrar og skapandi starfsemi.