Hildur Bjarnadóttir

Hildur safnar íslenskum jurtunum, sýður þær niður og notar litarefnið sem verður til við suðuna til að lita þráð. Samhliða þessu litar hún annan þráð með akrýllit. Hildur byggir síðan upp flöt frá grunni með því að vefa saman þessa lituðu þræði þannig að „myndin” og flötur málverksins verða eitt og hið sama.

djúp heimkynni

Hildur safnar íslenskum jurtunum, sýður þær niður og notar litarefnið sem verður til við suðuna til að lita þráð. Samhliða þessu litar hún annan þráð með akrýllit. Hildur byggir síðan upp flöt frá grunni með því að vefa saman þessa lituðu þræði þannig að „myndin” og flötur málverksins verða eitt og hið sama. 

Hildur eignaðist fyrir nokkrum árum landspildu þar sem vex fjölbreyttur gróður. Hann varð grunnur að sýningunni Vistkerfi lita á Listasafni Reykjavíkur – Kjarvalsstöðum árið 2016, þar sem sjá mátti ólík málverk sömu gerðar og hér. Verkin endurspegla hugleiðingar listamannsins um eðli málverksins í gegnum efnivið þess, vinnuaðferðir og uppruna litanna.

margskonar mismunandi eiginleikar

pólitík, vinátta og samvinna finnast á svæðinu

Við fyrstu sýn virðast verkin vera borðdúkar strengdir á blindramma en þegar betur er að gáð er augljóst að köflóttu efnin eru langt frá því að vera fjöldaframleiddir efnisbútar. Hildur byggir upp flöt málverkanna frá grunni þar sem hún hefur tekið samskonar hörþræði og notaðir eru í málverkastriga, litað þá með akrýl, ofið á ný í köflótt mynstur og strengt aftur á blindrammann. Verkið verður í senn handvefnaður og hefðbundið málverk. Með aðferðum handverksins varpar hún gagnrýnu ljósi á staðlaðar hugmyndir um málverk og leitast við að eyða þeirri aðgreiningu sem gjarnan er gerð á milli handverks og myndlistar.

Gingham, Cadmium Red

Við fyrstu sýn virðast Gingham-verk Hildar vera borðdúkar strengdir á blindramma en þegar betur er að gáð er augljóst að köflóttu efnin eru langt frá því að vera fjöldaframleiddir efnisbútar. Hildur byggir upp flöt málverkanna frá grunni þar sem hún hefur tekið samskonar hörþræði og notaðir eru í málverkastriga, litað þá með akrýl, ofið á ný í köflótt mynstur og strengt aftur á blindrammann. Verkið verður í senn handvefnaður og hefðbundið málverk. Með aðferðum handverksins varpar hún gagnrýnu ljósi á staðlaðar hugmyndir um málverk og leitast við að eyða þeirri aðgreiningu sem gjarnan er gerð á milli handverks og myndlistar.

Gingham, Pains Gray

Gingham, Phthalo Turquoise

Hvítar heklaðar dúllur úr fínspunninni bómull með svanina allt í
kring leiða hugann að allri þeirri fínlegu handavinnu sem konur
hafa fengist við í gegnum tíðina og margar hverjar gera enn.
Hver man ekki hvíta heklaða dúka sem báru vitni um þolinmæði
og þrautseigju skapara sinna en höfðu ekki annað hlutverk
en að vera til skrauts á borði eða sófabrík. Um leið og dúllurnar
eru teknar úr því samhengi og settar á stall sem listaverk breytist
merkingin, ekki ósvipað og salernisskál dadaistans Marcels
Duchamp gerði forðum. Í hringlaga verkinu vísar Hildur einnig
til svanarómantíkur 19. aldar sem lifir enn góðu lífi. Uppsnúið
handklæði í líki svans á hótelrúmi er táknmynd frjósemi og
hver kann ekki ljóð um svanasöng á heiði? Táknmerkingin er
margslungin, allt frá álögum og skáldasvönum og hinum
deyjandi svani til goðsögunnar um Ledu og svaninn og hins
margfræga Svanavatns.

Texti frá sýningunni Listþræðir í Listasafni Íslands árið 2020

Hildur Bjarna­dóttir

djúp heim­kynni

More works by Hildur Bjarnadóttir

Hildur Bjarnadóttir

djúp heimkynni